Juli 2014

30 juli

Donderdagochtend, 24 juli,  vroeg was het toen anker op en wegwezen. In het begin even weinig wind maar algauw konden we lekker aan de wind zeilen bij een knoopje of 10 wind.  We hadden besloten om in een stuk door naar Santa Ponca te varen. Onderweg kwamen we de Dwarskop tegen die juist naar Portocolom  ging. Omdat we vlak langs elkaar voeren uitgebreid gezwaaid.  In de baai van Palma was de wind op en hebben we de rest op de motor gevaren.  In de baai van Santa Ponca was het redelijk druk maar gelukkig konden we een goede plek vinden in het midden niet te ver van de dinghysteiger. Gelijk toen we lagen zijn we  direct gaan zwemmen want het was erg warm. Konden we ook het anker goed zien liggen. Dat had zich goed ingegraven.  Vrijdag zijn we blijven liggen in verband met de wind en hebben we een luie dag gehouden. Lunchen, zwemmen en boodschappen doen.

Zaterdag 26 juli zijn we overgestoken naar Ibiza. Een zeer rustige tocht waarbij we 2/3 van de tocht de zeilen en de motor bij moesten zetten. In de buurt van Ibiza nam de wind toe zodat we zeilend het laatste stuk naar de Cala Benirras konden varen. Daar was het erg druk maar na de 2e keer ankeren lagen we goed. Weliswaar in 15 meter diep water maar met bijna 50 meter ankerketting uit gaat dat prima. We zouden er de zondag blijven liggen om het hippie bongo en trommelevenement op het strand. Het werd alsmaar drukker en  het werd  weer dringen om een plek.

 ’s Middags kreeg ik een sms van Gerrit van de Llano of wij donderdag de Dwarskop nog hadden gezien of gesproken. Hij had bericht ontvangen uit Nederland dat er in Portocolom een Nederlands jacht zou zijn uitgebrand en de bemanning hierbij zou zijn omgekomen. Wij hadden ze inderdaad onderweg op zee gezien en nog gezwaaid. Het bleek dat het  de Dwarskop was die donderdagavond in brand was geraakt en Karel en Mieke zijn daarbij omgekomen. Dat was verschrikkelijk nieuws. Je wordt er stil van en weet niet wat je verder nog moet zeggen.  Wij wensen de kinderen en familie veel sterkte in de komende tijd.

In de loop van de middag ging de wind 180 graden draaien en deze trok aan tot 4-5. De kermis compleet en verschillende boten raakten los van hun anker. Ook de boot voor ons zagen we langzaam steeds meer onze kant opkomen. De schipper aan boord vroeg of we wat meer ketting konden geven. Toen we vertelden dat we al 50 meter hadden en hem duidelijk maakten dat volgens ons zijn anker aan het krabben wa,s realiseerde hij zich dat hij een probleem had met maar 20 meter  als het water al 15 meter diep is. Dus ging bij hem het anker op en moest hij een nieuwe plek zoeken tussen de andere boten die ook aan het herankeren waren. Gelukkig werd het tegen de avond weer wat rustiger en heeft iedereen toch weer een plekje gevonden. ’s Avonds was dan het feest op het strand maar wij hadden besloten om alleen even te gaan kijken en daarna weer snel terug naar de boot te gaan.  De andere dag zouden we vertrekken omdat er swell en wind uit het westen werd voorspeld.

Maandag 28 juli zijn we via het noorden van het eiland Ibiza naar Cala Llonga gevaren. Daar zouden we goed beschut liggen tegen de harde wind en de swell. Het hele stuk zo’n 30 mijl hebben we kunnen zeilen hoewel we veel hebben moeten opkruisen. Maar het was een heerlijke zeildag. Rond 4 uur kwamen we aan in Cala Llonga. Ook hier was het weer druk maar we vonden een plekje dat later toch wel erg dicht bij de rotswand van de baai bleek te liggen en zijn we dus ’s avonds, voordat het donker werd, toch nog even verplaatst naar een plek met meer ruimte zodat we ook goed lagen als de wind ging draaien. In deze Cala kan de wind zomaar 180 graden draaien omdat de wind eigenlijk maar op 2 manieren tussen de nauwe rotswanden door kan, of  west of oost.

Na een dagje luieren, zwemmen en boodschappen doen in Llonga zijn we woensdag 30 juli doorgevaren rond Ibiza naar Port San Antoni. Daar kwamen we om een uur of 5 aan en hebben eerst benzine en water getankt waarna we in de baai voor anker zijn gegaan.  Daarna lekker bij Rita’s Cantina een bord bami gegeten en toen even langs de boulevard naar het Cafe del  Mar. Volgens Niels de” place to be” om de zonsondergang op Ibiza te bekijken. Je moet er geweest zijn.  Daarna weer terug met de dinghy omdat we van plan waren de volgende ochtend vroeg te vertrekken naar Denia.

De volgende ochtend om 7 uur vertrokken met windstil weer uit de baai. Later kwam er wat wind en konden de zeilen op.  Rond 11 uur kon de motor uit en met een halve wind van 12 knopen schoten we lekker op. Echter de wind bleef maar toenemen en rond 2 uur ’s middags was de wind al aangetrokken tot 24 knopen. Dus toch maar het grootzeil wat geminderd. Helaas bleef de wind maar toenemen en moest ook de fok een stuk ingerold worden. Uiteindelijk moest er ook nog meer grootzeil weggenomen worden omdat de wind nu regelmatig boven de 30-35 knopen zat . Bij een overstagmanoeuvre  kwam de schoot van het voorzeil onder de dinghy en toen de wind in het zeil kwam braken de sjorbanden waarmee de dinghy op het dek zat vastgebonden. Het resultaat was dat de dinghy de lucht in ging en in het water terecht kwam. Het bleek onmogelijk om bij deze wind en hoge golven nog de dinghy te bergen dus moesten we die helaas als verloren beschouwen.  Tegen het eind van de middag kwamen we aan bij de haven ingang van Denia. Door de deining en wind was het even  lastig om de  rode tonnen te ontdekken maar toen we dichterbij kwamen zagen we de eerste rode boei. Binnen in de haven wachtte ons een verassing. De wind in de haven was bijna helemaal weg en met 8 knopen wind konden we, na de Marinero te hebben opgeroepen, op ons gemak afmeren. Het biertje in de kuip in de zon smaakte daarna dan ook prima!

De volgende dag 1 augustus was het plan om gelijk door te gaan naar Valencia. ( zie augustus)

 

23 juli 2014

Op dinsdag 15 juli was het dan zover en zijn we vroeg ( 7 uur) vertrokken uit de baai van Port de Pollenca naar Porto Cristo. Uitgezwaaid door Gerard en Elly die nog zouden blijven liggen omdat hun zoon aan het eind van de week bij hun aan boord zou komen. Al na 2 mijl kon de motor uit en konden we zeilen met een lekker windje.  We hadden vooraf de haven besproken omdat we graag naar de grotten wilden en de ankermogelijkheden daar slecht zijn.  Rond 3 uur voeren we de haven van Porto Cristo binnen en werden we weer keurig door een marinero geholpen bij het afmeren. Omdat de mooringlijn te kort was heeft hij eerst nog een nieuwe lijn aan de ketting gemaakt zodat we beter konden vastmaken. Achteraf bleek de plek toch wel wat aan de krappe kant maar we lagen verder prima. Bij het registreren bij de havenmeester wachtte ons nog een onaangename verrassing toen bleek dat het liggeld 2 x zoveel was als ze aanvankelijk door de telefoon gezegd had. Maar goed die bittere pil maar gauw doorgeslikt en lekker de stad in gegaan. De haven zelf is erg luxe met zelfs een eigen zwembad  op het dak van het havenkantoor.

De haven bleek erg gunstig te liggen en we konden lopend naar de grotten van Drach. We hebben  de volgende dag vroeg toegangskaartjes gekocht maar konden pas om 1 uur ’s middags naar binnen want er kunnen maar een beperkt aantal mensen tegelijk naar binnen. Dus hebben we maar eerst geluncht op het terras. De Grotten van Drach werden geopend in 1929 en zijn sindsdien één van de belangrijkste bezienswaardigheden in Mallorca. Het bezoek omvat ook een concert bij het Meer van Martel, waar de akoestiek geweldig is. In het donker komen er met fakkels verlichte bootjes met daarop o.a. violisten en een orkestje. Zij voerden 3 muziekstukken uit. Het was zeer indrukwekkend. Het meer van Martel is één van de grootste ondergrondse meren ter wereld en we hebben als afsluiting een klein tochtje met een roeibootje gemaakt. Na 2 uur sta je dan weer buiten in de hete zon en te knipperen met je ogen….

De volgende dag , 17 juli zijn we doorgevaren naar Portocolom. Een klein stukje van ongeveer  8 mijl. Er stond weinig wind maar deze was wel pal tegen dus op ons gemak opgekruisd en we hebben uiteindelijk bijna 14 mijl gevaren voor we de zeer beschutte baai van Portocolom binnenvoeren.

Daar hebben we een mooringboei opgepikt en hierbij werden we weer door een behulpzame marinero geholpen. We lagen prima vlakbij de haven en de dinghysteiger dus dat was prima in orde. Omdat Niels de 21e juli naar Palma op Mallorca zou vliegen om bij ons voor 2 weken aan te monsteren, zijn we eerst eens op onderzoek gegaan wat de vervoersmogelijkheden zijn tussen het vliegveld en Portocolom. Dat bleek niet zoveel want het openbaar vervoer, de bus, rijdt alleen overdags en als je ’s avonds landt kom je niet meer in Portocolom. De Taxi wordt ook een zeer kostbare aangelegenheid van rond de €80. In overleg met Niels toen maar besloten om een huurauto te nemen op het vliegveld en deze 2 dagen later als Yvonne naar huis gaat weer in te leveren. Dan hadden we ook nog een dag vervoer om weer eens het eiland rond te rijden en boodschappen in te slaan. In de tussenliggende dagen hebben we rond de baai gewandeld en de huisjes aan de baai doen Venetiaans aan met bootjes voor de deur en botenhuisjes naast het huis.

Op 21 juli zijn wij ’s middags al met de bus vanuit Portocolon Palma gereden. Daar hebben we nog even gewinkeld en Yvonne heeft nog een paar schoenen gekocht die ze de vorige keer al gezien had. Nu in de uitverkoop waren deze leuk afgeprijsd. Daarna bij het busstation de bus naar de luchthaven genomen en Niels afgehaald.  Bij het afhalen van de huurauto stond een enorme rij en het duurde bijna 1,5 uur voordat we de auto eindelijk hadden. Daarna op ons gemak naar Portocolom teruggereden. Dat beviel wel,  zo’n auto met chauffeur J.

De andere dag hebben we nog een mooie tocht over het eiland gemaakt waarbij we Niels de route langs de Torrent de Pareis hebben laten zien. Daar ook geluncht en toen via Port Soller de terugweg naar Portocolom genomen.  Aan het eind van de middag kwam de bemanning van de Llano, Gerrit en Sofie  langs met hun dinghy. Zij lagen sinds gisteren hier voor anker en wachten op de bemanning van de Dwarskop die vanuit Santa Ponca ook deze richting op zouden komen. Dan zouden ze weer een stuk samen opvaren.  Gezellig in de kuip bijgepraat over belevenissen en plannen. Zij zijn onderweg naar Sicilie waar ze willen overwinteren.

Woensdag 23 juli hebben we toen zeer vroeg Yvonne naar het vliegveld gebracht en de auto weer ingeleverd.  Yvonne krijgt een aantal drukke weken omdat ze zich moet voorbereiden op de tentoonstelling in het gemeentehuis van Huijbergen ter gelegenheid van het 750 jarig bestaan van Huijbergen. Niels en ik zijn daarna met de bus teruggereden naar Portocolom. Daar kwamen we tegen 12 uur aan maar omdat de wind niet gunstig was om richting het zuiden te varen  hebben we besloten om nog een dag te blijven liggen.

 

14 juli 2014

Omdat er voor donderdag en vrijdag  weer veel wind voorspeld was en we wel weer eens rustig wilden liggen en van boord kunnen gaan heb ik ’s ochtends, woensdag 2 juli, de haven gebeld om te vragen of er nog plek was. Dat was nog mogelijk.

 

 

 

 

 

 

 

Om even na de middag was er plek en zijn we gelijk naar de haven gegaan. Nadat de marinero de lijnen had aangepakt en de mooringlijnen had aangegeven lagen we dan eindelijk sinds 33 dagen weer eens in een haven. De prijzen die je in het hoogseizoen betaalt zijn fors maar veel keus heb je niet. 

 

 

 

 

 

 

De andere dag was het rustig en zijn we met een antiek trammetje naar het stadje Soller gereden. Daar zijn we overgestapt bij de Ferrocaril op een eveneens antiek treintje dat een treinverbinding over smalspoor naar Palma onderhoudt.

 

 

 

 

 

 

 

Omdat de trein pas om 2 uur vertrok zijn we maar eerst gaan lunchen op het plein in het centrum van Soller. Daarna op de trein gestapt. Dat was een unieke ervaring. We ontdekten, bij toeval, voor in de trein de eerst klas coupe met leren banken en fauteuils, en zijn dus lekker daar gaan zitten. Na 3 kwartier dwars door de bergen en veel tunnels kom je dan in Palma aan waarbij de trein het laatste stuk gewoon door de straten rijdt. In Palma hebben we verder de straatjes afgestruind die we vorige keer nog niet gezien hadden.  Daarna zijn we terug gegaan met de bus. Zo hebben we die dag alle openbare vervoersmiddelen gebruikt.

 

 

 

 

Toen we terugkwamen in Port de Soller hebben we gelijk een huurauto besproken voor de volgende dag om het binnenland van Mallorca verder te bekijken. Met name de prachtige ruige baaien aan de noordkant van van Mallorca zoals de Torrent de Pareis en Sa Calobra zijn erg mooi. Bij Sa Calobra is een rivierbedding die eindigt in een grindbed en uitmondt in de zee. Als er veel regen is gevallen dan stroomt het water eroverheen de baai in. Het water is er zeer helder en blauw. De weg er naar toe, ongeveer 12 km is hoog, smal, steil en bochtig. Maar het prachtige eindpunt met het geweldige uitzicht maakt alles goed.

 

 

 

 

Op het punt waar je niet verder kunt met de auto, kun je verder te voet. Het pad leidt je dan door een berg heen, waarna je op een grindstrand terechtkomt. Dit is dus  het eind van de rivierbedding die dwars door een kloof loopt. Het is een uniek stuk, prachtige en ruige natuur.

In de loop van de dag  kreeg ik een sms’je van de Umata van Gerard en Elly dat ze in Santa Ponca lagen. Het leek ons wel leuk om elkaar te ontmoeten en dus hebben zij besloten om ook naar Port de Soller te komen.

Na Sa Calobra doorgereden naar Pollenca, bij de uiterste  noordpunt van Mallorca om alvast een kijkje te nemen of je daar goed en leuk kan ankeren. Dat zag er prima uit en daar hebben we gelijk maar boodschappen gedaan om de boot weer eens goed aan te vullen.

Zaterdagochtend, 5 juli, de boot klaargemaakt en zijn we uitgevaren naar de baai om weer te gaan ankeren. Intussen was het alweer redelijk druk geworden maar gelukkig konden we een goede ankerplek vinden.  Aan het eind van de dag arriveerde de Umata  en nadat alles rustig was zijn we gezamenlijk aan land gegaan om de voetbalwedstrijd van Nederland tegen Mexico  te gaan kijken op een terras. Dat bleek weer eens een bloedstollende wedstrijd te zijn maar gelukkig liep het goed af en won Nederland met 2-1.

De zondag was weer zo’n dag waar allerlei boten van hun anker loskwamen en dan tussen de boten door een eigen leven gingen leiden. Echt rustig was het niet en ik was het een beetje zat dat je hiedoor niet rustig van boord kon gaan. Toen maar eens de weerberichten goed bekeken en maandag was een goede mogelijkheid om te vertrekken naar Pollenca. De eerste 7 mijl was het rustig en konden we motorzeilen hoewel het bewolkt was. We konden nog een keer, maar nu met de boot, door de baai van Sa Calobra varen en zagen daar het summum van decadentie, n.l. een jacht met eigen helicopter en motorboot aan boord. Dat lag er voor anker.

Na onze tocht voortgezet te hebben, kwam er plotseling een hevige wind opzetten en moesten we ineens van de mooi weer mode omschakelen naar de storm mode. Eerst snel het voorzeil weggehaald om daarna op ons gemak het grootzeil te reven. Daarna weer een punt voorzeil erbij en zo voeren  we met een dikke acht knopen  door het water. De wind was afkomstig van buien waar ook wat onweer in zat. Gelukkig werd het later iets rustiger en verdween het onweer.  Zo hebben we de rest van de afstand allemaal tot aan de baai van Port de  Pollenca kunnen zeilen. Volgens de pilot was het verplicht daar een mooring te nemen omdat je er niet meer mag ankeren. Helaas weinig moorings te bekennen en alle boten lagen gewoon achter hun anker. Dus zelf ook het anker laten vallen. Het is een ruime rustige baai en door de speciale ligging heb je er nauwelijks last van de swell. Later bleek dat vanwege het geringe succes de moorings niet meer gelegd zijn in 2014 en je er weer gewoon mag ankeren.

Doordat de baai zo groot is lagen we nogal  erg rustig maar wel relatief ver van de wal. Elke keer als we naar de kant wilden moesten we meer dan 1 km varen voordat we aan de dinghysteiger konden afmeren. Port de Pollenca is een leuk toeriste plaatsje met een jachthaven en met een gezellige boulevard, terrassen en winkels.

Woensdag zijn we met de bus naar Pollenca stad in het binnenland gegaan. Dat is een schilderachtig dorpje met smalle straatjes en mooie oude ( gerestaureerde) gebouwen.  Het hoogtepunt letterlijk en figuurlijk is de trap naar een kapel met 365 treden. Dat is een behoorlijke klim en inspannend bij een temperatuur van 30 graden. Maar het uitzicht is een prachtige beloning voor je inspanningen. Het kapelletje zelf is vrij sober. Dus toen maar weer de 365 treden naar beneden.

Daarna zijn we maar weer naar de bushalte gelopen en de bus teruggenomen naar Port de Pollenca. ’s Avonds zijn we naar de kant gevaren om de wedstrijd Nederland tegen Argentinië te gaan zien op een terras. Even gaf dat nog problemen toen de buitenboord motor stopte. Het bleek dat er een plastic zak in de schroef was gekomen. Na die er weer uitgepeuterd te hebben startte de BB motor weer en konden we bij de kant komen.  Daar kwamen we aan een tafel terecht met nog een bemanning van een zeilboot (100 voet) die verderop in een baai bij een hotel lagen en hebben we gezellig gezamenlijk de wedstrijd bekeken, hoewel het resultaat uiteindelijk na de strafschoppen niet geweldig was. Helaas werd het de troostfinale. Het was al tegen enen toen we weer de dinghy opzochten om terug te gaan en  in het pikkedonker de boot moesten opzoeken. Bij de dinghysteiger spraken we nog Karel van de Dwarskop die bleek hier ook voor anker te liggen en te wachten op zijn partner die naar Nederland was en hier weer naar toe zou komen. Karel en Mieke hebben ook deze winter in Almerimar gelegen en hebben we daar  tijdens de wekelijkse lunch met de Nederlanders ontmoet. It is a small world!

We hadden nog contact met de Umata en die lag nog in Port de Soller maar had veel  last van de hevige swell. Omdat het hier in Port de Pollenca rustig is, hebben zij besloten om ook onze richting op te  komen. Donderdag 10 juli zijn ze in de middag gearriveerd en hebben zij ook hier in de baai geankerd.  Omdat het hier zo lekker rustig ligt hebben we besloten om hier nog een tijdje te blijven liggen. Dus de dagen doorgebracht met lekker luieren, zwemmen. Op de wal naar een terras voor internet en boodschappen. Onze buitenboordmotortje maakte overuren J

En dan was het zaterdag  alweer uitkijken naar een voetbalwedstrijd. Nu de troostfinale tegen Brazilië. Samen met Gerard en Karel hebben we gekeken bij de Chinees op het terras terwijl de dames Elly en Yvonne alle activiteiten van het feest Carmen del Virgin hebben aanschouwd in de stad. Het feest van Carmen del Virgin wordt in veel plaatsen gevierd en is een traditie. Het is bedoeld om de gevaren voor de vissers te bezweren en het  werd afgesloten met enorm veel vuurwerk.  Gelukkig won Nederland nu weer met 3-0 van Brazilië. Na afloop van de wedstrijd nog wat gedronken en bij terugkomst van de dames weer terug naar de boot.

Zondag kwam de Pelikaan nog de baai binnenvaren vanuit Menorca , die zijn hier dan ook voor anker gegaan. Zij zijn op de terugweg en willen dit seizoen nog Portugal halen om daar de boot te laten overwinteren. ’s Middags nog even gezellig bijgepraat in de kuip en ervaringen en verhalen uitgewisseld.

Toen werd het weer tijd om verder te gaan naar de zuidkant van Mallorca omdat we dat graag wilden zien en verkennen. Dus de zondag en maandag gebruikt om alles weer klaar te maken.

Aanvullende gegevens