Mei 2014

31 mei 2014

Ondertussen hebben we een tweetal stops gehad voordat we in Ibiza zijn aangekomen. Vanuit Alicante zijn we zondag 25 mei naar Villajoyosa gevaren. Dat is zo’n 20 mijl noordelijker. Het is een kleine haven voor voornamelijk vissersboten maar er is ook een Yacht club die ook bezoekers kan ontvangen. Na de havenmeester te hebben opgeroepen kregen we een plek toegewezen en een zeer behulpzame marinero hielp ons met afmeren want dat bleek niet zo eenvoudig want de mooringlijnen zaten met aangeeflijntje of wel slimeline in de knoop en dat moest eerst ontward worden alvorens we de mooringlijnen aan de voorkant konden vast maken. De slimeline wordt zo genoemd omdat deze lijn altijd onderwater ligt en vol met aangroei zit. Je krijgt er altijd vieze handen van. Daarna kan je ook gelijk de boot schoonspuiten en je handen wassen.

 

 

De andere dag , maandag 26 mei, zijn we weer verder gegaan nadat Yvonne eerst een poging had ondernomen om, zonder portemonnee bij zich (vergeten), een bakker te zoeken en een brood te kopen. Helaas lukte dat proletarisch shoppen niet goed en hebben we samen maar een 2e poging ondernomen met geld bij ons om een paar inkopen te doen. Een uurtje later dan gepland zijn we alsnog vertrokken naar Denia.

De tocht naar Denia is ongeveer 38 mijl. Er stond weinig wind dus de motor moest erbij aan om binnen een redelijke termijn in Denia te komen. Rond 3 uur ’s middags voeren we de haven van Denia binnen. Dat is een grote haven waar ook grote ferries afmeren. Er zijn ook 2 jachthavens. Wij hadden gekozen voor Marina de Denia omdat deze goede voorzieningen heeft hoewel deze iets verder (1,5 km) van het centrum ligt. Een beetje meer lopen is goed voor onze conditie! ;-)

Nadat we ons weer hadden laten registreren zijn we gelijk op verkenning gegaan en bleek Denia een leuke, levendige stad met veel mooie winkels. Gelukkig was er ook een Mercadona ( soort Jumbo) waar we even de hoognodige boodschapjes konden doen. ’s Avonds in de haven bij een van de vele restaurantjes een lekker dagmenu (vis uiteraard) genomen. De volgende dag hebben we ons eerst druk gemaakt over de bevoorrading van de boot daar Denia de laatste haven is voordat we oversteken naar Ibiza waar we voornamelijk zullen ankeren. Dus drinkwater in flessen moeten worden ingeslagen naast alle andere noodzakelijke en houdbare levensmiddelen. Het drinkwater uit de kranen is goed maar smaakt niet lekker dus moet er genoeg flessenwater aan boord zijn om thee en koffie mee te zetten.  Met de vouwfiets de eerste lading gehaald en later met de boodschappenkar en de vouwfiets een 2e lading boodschappen gehaald. Voor die dag hadden we toen onze beweging wel weer gehad en hebben we  aan boord uitgerust en alleen tegen de avond nog even op een terras een drankje gedronken. Omdat het weer en met name de wind nog steeds niet goed staat voor de oversteek hebben we nog maar weer een dag bijgeboekt voor de haven. Het weer kost ons nog veel hoofdbrekens daar het verre van stabiel is en voorspellingen voortdurend wijzigen. De temperatuur en de zon zijn prima maar de wind en de golven zijn nog steeds weinig consistent in de voorspellingen. Bij terugkomst in de haven kwamen de 2 Ierse boten die we in Cartagena hadden ontmoet ook weer hier naast ons liggen. Altijd weer leuk om ervaringen van de tussenliggende havens etc uit te wisselen. Een van de Ieren vaart een 54 voet jacht solo. Maar hij wacht wel altijd tot zijn maat eerst  is afgemeerd zodat die hem kan komen helpen. Tot die tijd draait hij rondjes in de haven. Zij zijn op weg naar Valencia en steken later over naar de Balearen.

De derde dag in Denia was het steeds bewolkt en waren er buien voorspeld. Maar omdat die niet kwamen zijn we nog een keer naar de stad gelopen om bij Orange een nieuw prepaid datakaartje te kopen voor de router met voldoende Gb om te kunnen blijven internetten. We hadden eerst een kaartje van de Carrefour maar het opwaarderen was elke keer erg lastig en de laatste keer heeft de kassière  een fout gemaakt waarbij ik wel betaald heb maar nooit de nieuw hoeveelheid data is opgewaardeerd. Het vervelende is dat in Spanje, om de een of andere reden, de telefoonproviders je het niet mogelijk maken om via internet met je buitenlandse creditcard de kaartjes op te waarderen. Je moet daarvoor een creditcard van een Spaanse bank hebben. Dus moet je altijd naar een telefoonwinkel of een ander adres dat de mogelijkheid heeft om op te waarderen.

Daarna nog even door de stad gelopen en toen kregen we inderdaad de beloofde regenbui. Het hoosde behoorlijk en het zag er niet naar uit dat het snel zou stoppen. We zijn toen maar het eerst beste cafe/restaurantje ingedoken en hebben daar met een drankje en tapa’s afgewacht totdat het weer droog werd. Na een dik uur was het dan weer droog en zijn we naar de boot teruggegaan. Het weer voor de andere dag zag er goed uit om de oversteek te gaan maken naar Ibiza want de wind zou uit NW komen tot een uur of 12 met zo’n 15 knopen en daarna langzaam afnemen en naar het NO draaien daarna zou de wind bijna wegvallen en uit het zuiden komen maar dan zouden we al op Ibiza moeten zijn.

De volgende ochtend 29 mei vroeg opgestaan en de boot klaargemaakt om te vertrekken. Het afrekenen van het water en elektriciteit liet even op zich wachten maar even over achten konden de trossen los. De wind bleef aanvankelijk onder de beloofde 15 knopen maar kwam later redelijk terug. Om toch wat snelheid te behouden de motor er maar weer bij. Wat minder was dat de swell meer was dan voorspeld dus was het, toen er weinig wind stond, een behoorlijke slingerpartij. Toen de druk eenmaal in de zeilen kwam ging het beter en schoten we ook lekker op. In de middag na 2 uur nam de wind weer af en de swell zelfs nog toe. Toen we in de baai van San Antonio invoeren was het een grote klotsbak met golven van 2 meter.

 

 

 

Met weinig vertrouwen gingen we tegen beter weten in naar de baai  Cala Basa, iets ten westen van San Antonio en tot onze verbazing lagen daar reeds een aantal jachten rustig zonder de deining voor het strand. De baai wordt door een landengte afgeschermd van de swell uit het noorden. Toevallig ging er een catamaran weg en konden we op een mooie plek ankeren. We hadden ons al verzoend met het idee dat we toch weer in een jachthaven San Antonio moesten afmeren vanwege de deining. Dus dat viel weer mee.

Later viel de wind nagenoeg weg en hebben we nog lekker lang buiten in de kuip kunnen zitten. De meeste andere boten die hier lagen zijn dagjesmensen die naar het strand en de Cala Basa Beach Club gaan, maar die gaan ’s avonds terug naar de haven dus lagen we hier heerlijk rustig.

 

 

Ook zagen we in de rotsen van de baai een huisje in de rotsen. Het bleek van een oude hippy dame te zijn die daar als een kluisenaar woont zonder water en elektriciteit maar met veel katten. ’s Avonds als iedereen weg is komt ze tevoorschijn en gaat dan langs het strand om te kijken of er  nog wat voor haar gading is achter gebleven.

 

 

 

 

 

 

Gisteren zijn we met de dinghy naar het strand gevaren en hebben de omgeving een beetje verkend. Daarna op het strand nog bij de Beach Club een drankje gedronken en toen weer terug naar de boot gevaren.

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar eerst voltrok zich nog een klein rampje. Tijdens het klaarmaken van de dinghy voer er een ferryboot vlak langs ons en die maakte zo een geweldige boeggolf dat alles op en neer ging en de dinghy op een gegeven moment de zwemtrap van het zwemplateua af wipte. Deze RVS trap zonk gelijk naar 12 meter diepte. Zonder zwemtrap kunnen wij niet zwemmen, het de voorbakskist afdalen of via de boeg de steiger op. Het is echt een multifunctioneel trapje die bij de Bavaria 45 Cr hoort..

Tja, toen maar de duikuitrusting tevoorschijn gehaald en aangetrokken. Gelukkig is het water hier super helder dus ik kon hem onder water goed zien liggen. Maar omdat de boot toch steeds draait op het anker lag de trap een behoorlijk eind weg. Ik kon ernaar toe zwemmen en een 25 meter lijn aan de trap vast maken en zo kon Yvonne hem op de lier omhoog takelen. Dus onverwacht kwam de duikuitrusting prima van pas en blijf ik een beetje geoefend. J Dat heeft ons dus een aanschaf van een zwemtrap bespaard. Als maatregel om dit in het vervolg te voorkomen hebben we een lijntje permanent aan de zwemtrap bevestigd om te voorkomen dat hij weer naar de diepte zinkt als die los raakt.

Omdat de weersvoorspellingen zowat elke 6 uur een ander windrichting en windsterkte aangeven is het lastig om te besluiten ergens anders te gaan liggen of zelfs naar een haven te gaan. Zo was er voor vannacht eerst een noorden wind voorspeld van zo’n 20 knopen maar uiteindelijk was het vannacht bijna windstil alleen de swell nam iets toe. Vanochtend, inmiddels 31 mei,  om 9 uur begon de wind dan wat aan te trekken maar die zal straks na een paar uur dan weer minder worden. Maar de zon schijnt en de zonnepanelen en de windgenerator doen elk hun deel om de accu’s op peil te houden.

Mooi de gelegenheid om de website eens goed bij te werken en foto’s op te laden.

Laatste nieuws….Na een paar uur alsnog besloten om het anker te lichten en naar San Antonio te varen omdat het weer er maar steeds niet goed uitziet voor de komende dagen. Daar aangekomen bleek het gelijk al een stuk rustiger en zijn we gelijk weer voor anker gegaan.  Nu kunnen we de komende dagen met het bijbootje boodschappen e.d. doen. 

 

23 mei 2014,

Het is toch nog een dagje langer in Santa Pola blijven liggen geworden omdat we het er erg naar ons zin hadden en de wind ’s middags fors zou toenemen.

We zijn naar een van de zoutmeren gegaan dat nu een natuurgebied is ( Santa Pola Saltworks Nature Reserve). Het was een behoorlijke wandeling er naar toe. Het lag buiten Santa Pola. Maar het was de moeite meer dan waard. Naast de vele vogels, zoals de Flamingo’s, de Common Shelduck en de Sandpiper  die door deze zoutmeren worden aangetrokken is ook de vegetatie zeer bijzonder. Excuses voor de Engelse namen van de vogels maar mijn kennis van de vogels is zeer beperkt zodat ik geen flauw idee heb wat de Nederlandse namen zijn. Bij het meer was ook een zout museum dat de geschiedenis vertelde van de zoutwinning door de eeuwen heen en hoe het zich met name in Santa Pola had ontwikkeld.

 

 

 

Nadat we teruggelopen zijn naar de boot hebben we aan de haven gelunched op de Spaanse manier zodat we ’s avonds alleen aan een lichte broodmaaltijd genoeg hadden.

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dag, 23 mei zijn we dan naar Alicante vertrokken. Eerst nog even getankt ( 177 liter) in de haven daar deze haven een zeer gunstige prijs (€ 1,29/l) had voor diesel.

Er stond weinig wind uit het zuiden maar omdat het maar 13 mijl was hebben we toch bijna alles gezeild op het voorzeil met de spinakerboom als uithouder. Met een rustig gangetje zijn we rond 1 uur ’s middags aan in de Marina Alicante gearriveerd.

Het bleek dat Roos en Wilbert  daar voor een lang week-end waren met collega’s. Op de boulevard hebben we ze ontmoet en ’s middags zouden ze dan even aan boord een drankje komen drinken. Dat was erg leuk! Daarna hebben we Alicante verder verkend. Het is een prima stad met veel mogelijkheden om gezellig te winkelen en te eten in allerlei knusse restaurantjes en terrasjes midden op straat.

 

 

 

 

 

Zaterdag 24 mei 2014 zijn we eerst naar het Volvo Ocean Race museum gegaan omdat ik dat graag wilde zien en ook dit jaar weer de Volvo Ocean Race start in Alicante over ongeveer 3 maanden. Ik ben nog aan het bedenken hoe ik met onze boot daarbij aanwezig kan zijn. In Alicante is dat zo goed als onmogelijk daar de prijzen om hier te liggen dan gigantisch zijn als er al nog een plek is. Het Volvo Ocean museum is indrukwekkend om te zien. Er is hier ook de Control Room waar men constant contact heeft met de deelnemende boten. Het lijkt wel Houston Control.

 

 

 

 

Hierna zijn we gaan winkelen. Dat is meer Yvonne haar ding. In de eerste winkel waar we binnen gingen kon ze al goed slagen!

 

Na de lunch aan bord zijn we naar de lift gegaan die ons bracht naar het Castillo de Santa Barbara. Dit is een kasteel dat 166 meter boven de stad op een berg ligt. Gelukkig heeft men een lift dwars door de berg aangelegd die je snel naar boven brengt. Naast de archeologische zaken geeft het een goed uitzicht op Alicante, de haven, de baai en de omgeving.

 

 

 

 

 

Jammer genoeg was het vandaag een van de somberste en koudste dagen die we in de 2 maanden dat we onderweg zijn hebben meegemaakt. Toen we na het bezoek aan het kasteel op een terras zaten hebben we maar gauw besloten om naar de boot te gaan en daar te gaan eten met warme kleren aan.

Gelukkig ziet het er voor morgen, zondag 25 mei, weer goed uit en willen we naar Villajoyosa varen, dat is zo’n 20 mijl verder naar het noorden.  

21 mei 2014

We zijn 19 mei vertrokken naar Torrevieja. De weersvoorspellingen waren goed met een zuid tot zuidwest windje in de ochtend van 3 bft en ’s middags  zou de wind iets toenemen naar 4 bft. Het eerste stuk tot aan Cabo de Palos moest het zeil en de motor bij maar daarna konden we met een noordelijke koers de motor uit en heerlijk zeilen met de preventer aan het grootzeil en de spinakerboom aan het voorzeil lekker tot Torrevieja zeilen. Echter het venijn zat hem weer eens in de staart en moesten we bij aankomst bij Torrevieja de zeilen bij een dikke 6 bft wegnemen en in de haven een plek zoeken. Gelukkig zagen we een marinero staan bij een van de jachthavens en die wees ons een plek bij de wachtsteiger. Omdat het zo hard waaide zei hij dat we voorlopig daar maar moesten blijven liggen omdat de wind in de avond wel zou gaan liggen en het dan beter was om dan op een plek aan en mooringlijn te gaan liggen. Algauw bleek dat het een haven was waar de swell behoorlijk naar binnenkomt en dat het een zeer oncomfortabel haven is bij ZW wind. Dat bleek ook wel omdat de meeste jachten minsten aan 4 mooringlijnen liggen en dan nog vreselijk tekeer gaan.

Na een rondje Torrevieja boulevard en wat boodschappen gedaan te hebben in de stad kwamen we al snel tot de conclusie dat dit een plaats is weer we snel weer weg wilden varen. Het kwam op ons over als een zeer uitgeleefde toeristenplaats. Ook het liggeld was hoog en voor alles moest je extra betalen, zoals het gebruik van water en elektriciteit.

Na toch een redelijk rustige nacht ’s ochtends vroeg, op 20 mei, de boot klaargemaakt en zijn we weggevaren. Het weer was weer rustig en zijn we naar Santa Pola gevaren. Dat is maar 13 mijl verderop. Rond half twaalf kwamen we aan en deze haven is een verademing vergeleken met Torrevieja. Mooi aangelegd, vaste vingersteigers en luxe voorzieningen tegen een redelijke prijs. Ook Santa Pola heeft een leuke boulevard, mooie stranden en een omgeving waar wat te zien is. Er zijn zoutlagunes met een zeer bijzonder flora en fauna. Daarnaast ligt er voor de kust een eiland Tabarca. Omdat het vandaag ’s middags weer hard zou gaan waaien hebben we besloten om hier nog een dag extra te blijven. De weersvoorspellingen kwamen ook uit want het was de hele morgen windstil en erg warm maar rond half twee toen we zaten te lunchen op een terras kwam de wind op en waaiden de tapas van je bord. Het weer en met name de wind is nu nog steeds hollen of stilstaan…..Het stabiele weer laat nog op zich wachten. Doordat er alle dagen zon is zijn  de temperaturen zeer aangenaam!

Vanmiddag naar het Kasteel geweest waarin diverse tentoonstellingen zijn ondergebracht. Uiteraard een tentoonstelling over de visvangst dor de eeuwen heen. Maar ook een tentoonstelling van moderne kunst. Die bleek eigenlijk niet helemaal onze smaak maar was wel kleurig.

 

 

Morgenochtend willen we naar Alicante varen als het weer goed blijft. Dat is ook maar weer een klein stukje. Maar….het kan zo maar een een dag later worden en Santa Pola is geen straf om er nog een dag te blijven. Want we hebben geen haast.

 

18 mei 2014

 

Gisterenavond, zaterdag, was het hier museumnacht. Dit wil dus zeggen dat alle musea ’s avonds open zijn tot 2 uur ’s nachts. Cartagena was gezellig druk maar de rijen om ergens binnen te komen waren zo lang dat we maar besloten hebben op bij het Teatro Romano een tapas te nemen met een drankje. Op de terugweg kwamen we op een terras Ieren tegen die hier ook met hun 2 boten liggen en net als ons op de goede wind wachten. Met hun hebben we nog een pilsje gedronken en zijn toen na middernacht maar weer naar onze boot glopen.

Vrijdag hebben we nog het Romeinse Theater bezocht dat geheel is opgegraven en waarvan stukken gerestaureerd zijn. Dat was erg mooi en indrukwekkend zo groot als het was. Yvonne vond het alleen een beetje hoog dus die is snel naar beneden gegaan om van daaruit alles goed te kunnen bekijken. Na afloop rond siësta tijd maar eens op zijn Spaans een lunch genomen.

 

 

 

 

 

 

 

Na het bezoek aan het Romeinse Theater wilde Yvonne graag naar een tentoonstelling van hedendaags schilders in het oude Gemeentehuis. Daar aangekomen moestn we van een man in uniform een kaartje kopen via de kaartjesautomaat voor €1,-/pp. Daarna ging de man ons voor een heeft ons alle prachtige zalen en kamers van het gemeentehuis laten zien dat nu nog in gebruik is voor officiele gelegenheden en de raadsvergaderingen van de gemmenteraad van Cartagena. Het is een 3 hoekig gebouw dat prachtig gerestaureerd is en voorzien van de originele inrichting en wandtapijten. Erg mooi en indrukwekkend maar toen de rondleiding klaar was vroegen we waar de schildrijen tentoonstelling was. De man wees ons de weg en vertelde dat die gratis was. Maar te rondleiding hadden we toch niet willen missen.  

 

 

 

De tentoonstelling was erg mooi en ook de inrichting en de wijze waarop het werk tentoongesteld is was zeer origineel. De schilders werden er met een biografie en uitspraken treffend voorgesteld.

 

 

 

 

 

 

 

 

Er bleek ook een megajacht van een Russische oligarch te liggen die aan dek nog een 57 voet zeiljacht had en een motorcruiser plus uiteraard de nodige dinghy's, waterscooters etc. Zo'n boot gaat elke verbeelding te boven :-) maar het ziet er wel indrukwekkend uit.

 

 

 

 

 

 

 

 

1 mei 2014

Nadat we de meeste klussen gedaan hadden, de auto geparkeerd en alle boodschappen aan boord waren gebracht konden we vertrekken en op 1 mei hebben we de trossen losgegooid en zijn we naar Aguadulce gevaren. Dat is maar een klein stukje  ( 25 mijl) verder in de baai van Almeria. De reden dat we daar naar toe wilden was dat op het programma stond om een duikcursus te volgen om in de toekomst zelf onder de boot, als het nodig is, wat werkzaamheden te verrichten.

Dezelfde dag nog heb ik me gemeld bij de PADI duikschool en uitgelegd wat mijn bedoeling was. Een zeer enthousiaste Fernando vertelde dat de enige goede training was om het PADI open water certificaat te halen.  Omdat het nog voorseizoen is, was er genoeg tijd om de lessen snel te gaan volgen. Dus vanaf vrijdag 2 duiken per dag en ’s avonds de theorie erin stampen en de volgende dag voordat we weer doorgingen met duiken een test afleggen van de geleerde theorie.

Dit schema heb ik tot en met maandag  volgehouden waarna ik de finale theorie test moest afleggen en de bijzondere verrichtingen moest laten zien zoals duikbril onderwater afzetten en doorademen, daarna duikbril weer op en dan de duikbril leegblazen zodat ik weer normaal kon zien. Ook testen met weinig lucht, snel naar boven etc. moesten worden getoond. De laatste testen/opdrachten heb ik met mijn eigen duikspullen mogen doen zodat die ook gelijk getest zijn.

Maandagmiddag kreeg ik mijn certificaat en hebben we mijn duikset aangepast en ietsje uitgebreid met lood, een snorkel en goede zwemvliezen. Vanaf die dag waren we klaar voor vertrek maar …… de wind kwam nog van de verkeerde kant!

Op woensdag 7 mei zijn we dan vertrokken naar een ankerplaats Puerto Genovese dat vlak achter de kaap Cabo de Gata ligt. Toen we er aankwamen was er een zwak zuidelijk windje maar de deining kwam uit het oosten. Onze hoop was dat de deining minder zou worden, maar helaas werd het steeds erger. En omdat we de enige boot waren in de baai en we dus ruimte genoeg hadden, heb ik het hekanker uitgevaren met de dinghy en de boot recht op de deining gelegd. Dat ging allemaal goed maar ’s nachts om een uur of 2 draaide de wind naar het oosten en nam ook behoorlijk toe tot 5-6 beaufort. Dus eerst de lijn van het hekanker gevierd zodat de boot weer recht op de golven kwam te liggen. Zo goed en zo kwaad als het ging toch geprobeerd te slapen totdat het licht werd.

Na een snelle hap gestart met de ankers binnenhalen. Gelukkig ging dat prima met de elektrische lier in de kuip en de ankerlier voorop. De ankers hadden zich behoorlijk ingegraven dus dat geeft ook vertrouwen in de toekomst als er wat meer wind staat.

Toen op naar Garrucha dat ligt ongeveer 30 mijl noordelijker maar de wind kwam nog steeds met zo’n 20-25 knopen uit het noordoosten en de golven waren behoorlijk toegenomen. Nadat we de zeilen hadden gehesen hebben we nog een paar slagen gemaakt maar het was allemaal erg oncomfortabel dus zijn we omgekeerd en met een ruime windse koers terug naar Aguadulce gevaren. Dan is opeens alles heerlijk rustig en later in de Golf van Almeria viel de wind zelfs bijna weg. Ook de dolfijnen lieten zich weer eens zien (tot 2 keer toe) en dat maakte de dag van Yvonne weer helemaal goed.

Omdat we reeds bekend waren bij de havenmeester(es) Jessica hoefden we niet weer alle paperassen in te vullen alleen onder een formulier een handtekening te zetten. Nadat we op een prima plek konden gaan liggen aan de mooringlijn zijn we eerst maar eens een dutje gaan doen om ons slaaptekort in te halen.

 

 

 

 

 

 

 

De komende dagen zou de wind steeds met een forse kracht uit het oosten tot noordoosten komen en dus waren we gedwongen om onze tijd in Aguadulce door te brengen. Dat is zeker geen straf. Het is een leuke levendige plaats met mooie stranden, restaurants (met wifi), een grote winkelstraat en goed openbaar vervoer. Omdat we de dinghy opgeblazen willen meenemen op dek hebben we een aantal spanbanden aangeschaft bij een Chinese winkel van sinkel waarmee we de dinghy goed aan het dek kunnen vastsjorren. Ook onze windvaan (Windex) werkt niet meer. Door de winterstormen of door een dikke meeuw is deze vast gaan zitten. De eerste keer bood Bjarn, een opstapper op de zeilboot ‘’Mein Weg”, aan om naar boven te gaan en deze te repareren. Nadat dit gedaan was bleek de volgende dag dat nu alles draaide, ook de vaantjes die onder een hoek van 55 graden stil horen te staan. Toen heeft Yvonne mij zelf nog een keer de mast in gehesen, maar het bleek niet meer te repareren te zijn. Dus in een volgende haven kijken of we een nieuwe Windex kunnen kopen.

De voorspellingen voor 8 mei leken redelijk. Weinig wind maar wel aan de wind en weinig golven. Dus ’s ochtends bijtijds om 8 uur vertrokken en de zeilen gehesen. Tot aan Gabo de Gata stond er zelfs weinig wind dus dat werd motorzeilen. Nadat we de hoek bij Gabo de Gata om waren konden we redelijk zeilen en om een 3 uur kwamen we aan in de haven van Garrucha. Daar ligt een nieuwe uitbreiding van de jachthaven die bijna niet gebruikt wordt. Hierdoor konden we heerlijk ouderwets langszij afmeren. Omdat het zondag was, was het gezellig druk op de boulevard en hebben we op een terras een heerlijk biertje en een glaasje witte wijn genomen. Toen we terugkwamen bij de boot bleken we helemaal geen windvaantje meer te hebben!! Alleen het staafje stond nog op de mast als een soort extra bliksemafleider J

Op maandag 9 mei zijn we, omdat het weer en de wind redelijk leken, vertrokken naar Aguilas ongeveer 20 mijl verder. De rest van de week zou er weer veel wind uit de oostsector komen.

We zijn vertrokken om 10 uur nadat we nog even wat boodschappen hadden gedaan en kwamen aan in de baai bij Aguilas. Onderweg hadden we havenmeester gebeld om te vragen of hij een plek had voor een boot met onze afmetingen. Dat was geen probleem volgens hem en wij hebben vol goede moed de zeilen weggehaald in de voorhaven, de boot helemaal klaar gemaakt voor het afmeren (stootwillen aan de reling en lijnen klaargelegd) en ons via de marifoon gemeld. Wel moesten we door een klein beboeid kanaaltje naar binnen. Eenmaal in de haven bleek er al heel weinig manoevreerruimte te zijn. De plek die we aangewezen kregen was groot genoeg voor een Valk van 1,5 meter breed  maar zeker niet voor onze boot met een breedte van 4,35 m. Na nog een paar andere plekjes  aangewezen gekregen te hebben van ongeveer dezelfde afmetingen, hebben we het besluit genomen om uit deze haven te vertrekken omdat er geen geschikte plaats voor ons was. Dit moest echter wel achteruit gebeuren (ook het beboeide kanaaltje) omdat de haven te klein was om te kunnen draaien.

Na werkoverleg met de rest van de bemanning besloten door te varen naar Cartagena. Dat was nog zo’n 30 mijl verder maar ook meer oostelijk dus uiteindelijk de wind recht op de neus. Ook de wind en de golven hielden zich niet helemaal aan de voorspellingen. De wind nam weer toe naar 5-6 bft en in de loop van de middag bouwden de golven ook weer behoorlijk op. Het resultaat was dat we op een gegeven moment zoveel buiswater over de boot kregen dat ik van onder tot boven drijfnat werd en omdat het luik niet dicht was liep er zelfs een waterval naar beneden.  Gelukkig schijnt de zon en is het niet koud. Ook het zeewater is al 18 graden dus je wordt wel nat maar niet koud. Nadat ik andere (droge) kleren had aangetrokken (hetgeen volgens Yvonne een knap staaltje werk is, in een boot die bijna op 1 oor ligt en geen moment stil ligt) en we beneden het water hadden opgedweild, hebben we stug door moeten hakken totdat we in de baai van Cartagena aankwamen. Daar nam langzaam de golfslag en de wind weer wat af naar meer comfortabele waarden. De jachthaven ligt in een door bergen omsloten inham die heel erg beschut is. Er meren ook cruiseschepen af. Toen we binnenkwamen ging de Prinsendam van de HAL net naar buiten. De mensen aan boord zwaaiden vrolijk naar ons maar wij hadden eigenlijk meer aandacht voor de haven en waar we naar toe moesten varen.

Via de marifoon hebben we ons gemeld en we kregen een plaats aan de kade. Dus weer ouderwets langszij afmeren. Na de gebruikelijk bureaucratie konden we dan eindelijk om 7 uur een ankerbiertje en wijntje nemen. Daarna kwam Pim Van de Linea langs die ons zag liggen en vertelde dat hij in de andere jachthaven lag die nog geen hoogseizoenprijzen hanteerde. Maar voorlopig lagen we goed en zijn we de Sea Drive eens uitgebreid gaan schoonspuiten en ons zelf ontdoen van al het zout. Daarna makkelijk eten aan boord (pizza) en even rustig bijkomen.

Cartagena is een wat grotere stad met een leuk centrum dat grenst aan de haven. De volgende dag maar eens de stad de stad verder verkend en even langs de andere haven om te vragen naar de tarieven en welke plek ze eventueel voor ons hadden. Na een rondleiding in een golfkarretje met de havenmeester konden we kiezen uit diverse plekken. Uiteindelijk besloten een plek met een vingersteiger te nemen. De prijs was duidelijk gunstiger en we hebben uiteraard, als goed geaarde Nederlanders, de boot omgevaren naar de nieuwe ligplaats. Deze jachthaven is in 2003 aanvankelijk gebouwd als een haven voor megajachten maar omdat er, mede door de crisis, te weinig grote jachten kwamen, heeft men besloten om de haven aan te passen en drijvende steigers te installeren zodat er meer boten van gangbare maten kunnen liggen. De voorzieningen zijn allemaal prima de luxe en de staf is zeer hulpvaardig. Er is permanente bewaking en je kan er alleen maar op of af door een op afstand bediend hek dat opengaat als je je meldt.

We hebben woensdag 14 mei bij een watersportwinkel bij de vissershaven en nieuwe windex gekocht. Die hadden ze in alle maten in voorraad dus het komt waarschijnlijk vaker voor dat ze stuk gaan. Vandaag , donderdag, ben ik maar weer eens de mast in gegaan met behulp van Pim aan de electrische lier en Yvonne aan de veiligheidslijn. Na 3 keer de mast in en uit zat de windex dan eindelijk goed. De schroefdraad bleek beschadigd dus die hebben we eerst met een draadsnijder opgezuiverd.

 

Aanvullende gegevens